Sürmene’yi Onlara Bıraktım…

Köşe Yazısı    Öz Eleştiri

Bazen susmak en yüksek sesmiş, yeni yeni anlıyorum.
Sürmene için yıllardır yazdım, uyardım, konuştum, söylemekten bıkmadım. “Eksik var” dedim, “yanlış gidiyor” dedim, “şu proje neden duruyor?” diye sordum. Ama fark ettim ki; ne kadar çok dillendirirsen o kadar rahatsız oluyorlarmış.
Hatta rahatsız olmakla da kalmayıp, kızıyorlar.

Ama işin tuhaf yanı şu:
Kendi yaptıkları, kendi duyuruları, kendi açılışları olunca…
Paylaş, yaz, fotoğraf koy hemen beğeni, yorum, tebessüm.
Senin uyarın, senin takibin, senin emek verdiğin haber değil;
onların fotoğraf karesi kıymetli.

Evet, itiraf ediyorum… Birkaç aydır uzaktan izliyorum.
Kim ne yapıyor, kim ne yapmıyor, kim sadece görüntü veriyor,
kim gerçek iş üretiyor…

Ben konuşmayınca, yazmayınca, sormayınca
Sürmene gerçekten yol alıyor mu?
Verilen sözlerde ne kadar ilerleme var?
Hani gökkuşağı gibi anlatılan projelerin kaç tanesi
bugün tabeladan öteye geçti?

İşte tam burada fark ettim;
Bizi görmezden gelenleri,
biz de gerektiğinde görmezden gelme hakkına sahibiz.

Sürmene benim doğduğum, büyüdüğüm, nefes aldığım şehir.
Onu kaderine bırakmak değil niyetim;
sadece yoruldum, sadece biraz kenara çekildim.
Belki de konuşmadan izlemek, daha öğretici bir süreçmiş.

Ben yazınca eleştiriliyorum,
susunca da merak ediliyorum.
Demek ki mesele benim değil,
meselenin görünmesini istemeyenlerin derdi…

Şimdi soruyorum:
Sürmene için kaç proje hayata geçti,
kaç tanesi hâlâ dosyalarda bekliyor?
Belediye koridorlarında, toplantı masalarında,
söz verilen ama unutturulmak istenen kaç hayal var?

Zamanı gelince,
o görmezden gelen bakışları görmezden gelmeyi de bilirim.
Benim derdim koltuk değil, makam değil, fotoğraf değil.
Benim derdim Sürmene’nin hak ettiği değeri alması.

Susmam kabulleniş değil,
bekleyiştir, izleyiştir, hafızaya kayıttır.

Sürmene’yi onlara bıraktım derken;
ne umudumu bıraktım ne kalbimi…
Sadece yoruldum, sadece izliyorum.
Belki de bazılarının sandığı gibi
kaybolmadım, küsmüş değilim…
Sadece geriden bakıyorum.

Ve şunu unutmasınlar:
Görmezden geldikleri insanlar,
bir gün konuşmaya karar verdiğinde
nerede eksik, nerede doğru,
kimin neyi neden yapamadığını
tek tek anlatır.

Ben şimdilik sustum…
Ama Sürmene’nin hafızası sustu mu,
asıl mesele orada.